Baard

Ik kan een baard laten groeien.

Daar ben ik dan ook best trots op. Het is een stukje mannelijkheid dat ik erg waardeer. Verder maakt dit me niet beter dan andere mannen, maar hee, als je er een kan laten groeien, waarom niet?

Wat dan ook zo godsgruwelijk irritant is, als je mannen tegenkomt die geen baard kunnen laten groeien en dit eigenlijk heel graag zouden willen, je telkens van die leukdoenerij krijgt als; “He man, je moet je baard scheren”, “Sinterklaas is eerder dit jaar? Whahaa”, “Scheerapparaat stuk? Hahahaahhaaa” of favoriet van deze mannen zonder testosteron tegenwoordig: is “Ga je bij de ISIS? Ghahahaah”

HI-LA-RISCH.

Doodziek word je er van.

Als je niets te melden hebt, houd je bek dan gewoon, maar laat mij niet het slachtoffer worden van jouw jaloezie omdat jij te weinig vent bent om 1. Zelf een baard te groeien of 2. Er vrede mee hebt dat je geen baard kan groeien.

Het eerste is genetisch, het tweede is gewoon een slecht karakter.

Iedereen heeft gaten in zijn sokken

Vroeger, als tiener zijnde, heb ik heel veel gegamed. Vanaf mijn twaalfde jaar oud tot mijn achttiende jaar heb ik dag in dag uit videospelletjes gespeeld.

Hierin ben ik niet heel speciaal, immers, miljoenen jongens en meisjes spenderen het grootste deel van hun tijd met games.

De reden waarom ik  graag spelletjes speelde was omdat ik er van hield om mijn poppetje beter te laten worden. Ik ben er achter gekomen dat het niet zozeer lag aan welk spelletje het was dat mij zo trok, maar meer aan de bezigheid van het constant verbeteren van jezelf. Het is zacht gezegd jammer, dat ik hier pas achter ben gekomen nadat ik besloot om mijn tijd te gaan investeren in andere dingen dan videogames.

Een mooie eigenschap, maar desalniettemin heb ik jarenlang mezelf verborgen voor de buitenwereld en weinig sociale activiteiten ondernomen. In zekere zin kun je zeggen dat ik in die tijd als een kluizenaar leefde. Zelf zie ik dit als een periode waarin ik mezelf achteraf best wel teleurgesteld heb.

Wat ik destijds erg ondervond is dat ik mijn eigen leven ontzettend vergeleek met dat van anderen, vrijwel altijd in negatieve zin. In mijn geval een gebrek aan  vriendschappen en sociale contacten, misschien kun je het wel omvatten als populariteit. Ik dacht dat als ik maar iets had wat een ander wel had, mijn leven een stuk beter zou zijn. Of dit nu een voorwerp was, een karakteristiek of een bepaalde vriendschap, in alles zag ik een ‘magic pill’ voor een gelukkig leven. En ik was de enige die deze ‘magic pill’ niet had.

“Be kind to everyone you meet, for everyone is fighting a hard battle” – Ian MacLaren.

‘Iedereen heeft gaten in zijn sokken’ houdt in dat iedereen wel een strijd met zichzelf voert. Dat, ondanks dat mensen een gelukkige indruk op je achterlaten, er wel meer in hun leven speelt dan het beeld dat je van hen hebt. Iedereen worstelt met een probleem in zijn leven, of deze nu zichtbaar is of niet. Of dit nu een verslaving is of een ervaring is die je wereldbeeld heeft veranderd.

Met deze situatie kun je ook mensen onderscheiden. Want waar een probleem is, is ook ergens een oplossing.

Zoals ik al schreef is dat ik graag videospelletjes speelde, en dat mijn motivatie om dit te doen niet lag in het spelletje zelf, maar in het beter worden in dit spelletje. En dit beter worden in het spelletje was niet zozeer gebonden aan een spelletje, maar een algemene eigenschap.

Op deze manier kijk ik ook naar mijn gaten in mijn sokken. Ik kan het accepteren dat die gaten er zitten en er een schoen omheen doen en doorstappen, of ik pak een stuk stof, naald en draad en probeer de sok te maken.

Waar een probleem van buiten is, kun je die oplossen. Waarom zou dat niet kunnen met een probleem van binnen? Je kunt niet altijd in de knoop blijven zitten met jezelf, hopend dat het ooit over zal gaan. Wachtend op die ene gebeurtenis dat je leven veranderd, of in ieder geval genoeg om dat ene stukje weg te nemen. Grote gebeurtenissen in je leven, zoals afstuderen, een relatie of een nieuwe baan zouden niet de highlights op je levenstijdlijn moeten zijn, het zijn de kleine dingen die je anders laten kijken op je leven.

Aan jezelf kunnen werken en verbeteren is het beste wat er is. Er is niets beter dan je eigen problemen oplossen.

En als dat lukt, alleen dan, zullen je sokken weer als nieuw zitten.

Wielrenners

Op deze wereld zijn in mijn ogen twee soorten mensen:

Allereerst zijn er mensen die ademen, eten, voortplanten en bezig zijn met hun alledaagse bezigheden. Dit zijn vaak mensen waarmee ik goede relaties en vriendschappen kan opbouwen en veel plezier mee beleef.

En dan heb je ook nog wielrenners.

Wielrennen is een uit de kluiten gegroeide hobby die ooit begonnen is in de sportschool op de hometrainer. Hier gingen aspirant wielrenners al flink op tekeer, met kreunen, hijgen en overig overdreven gedrag. Ze vonden zichzelf al gauw te goed voor indoor sport en besloten zich maar te verplaatsen naar de buitenwereld om hier nóg vervelender te zijn.

Al gauw voelen dit blanke tuig van middelbare leeftijd zich hoger dan de wet en dat geeft deze mislukte Tour de France rijders het zelfvertrouwen om mensen aan de kant te schreeuwen, uit te schelden en elke mogelijke wet en regelgeving die gemaakt is om het verkeer veilig te houden, te overtreden.

Het zal dan ook niet lang duren voordat de snelwegen vol zitten met mannen met gladgeschoren benen en kekke sportbrillen op een veels te dure fiets. Losgeslagen mannen met vervlogen dromen over hoge bergtoppen en diepe dalen, nu terug te vinden om 42 kilometer van vlak asfalt. En als je ze wilt passeren? Dan krijg je een middelvinger.

De enige manier waarop dit uitschot nog iets van z'n nét iets te kleine lul kan laten lijken is door er doping in te spuiten. Ze missen een stukje zelfrespect, dus bundelen ze zich maar in een peloton van mannen met hetzelfde probleem zodat het wat minder erg lijkt.

Straatterroristen op een lichtgewichtframe, dat zijn het.

Tandarts

Een geromantiseerd bezoek aan de tandheelkundige

Het is woensdagmiddag, 3 uur. Ik heb een afspraak bij mijn persoonlijke tandarts. Althans, zo profileert ze zich. In werkelijkheid heb ik mijn twijfels over haar trouw. Ze claimt dat al die andere mensen die zijn praktijk in en uit lopen niets met mij en haar te maken hebben, maar ik krijg langzaam steeds meer mijn twijfels..

Enkele dagen geleden kreeg ik een SMS. Ze zocht weer eens contact met me.. Ik smachtte hier al dagen naar.

“Beste Willem,

Een herinnering voor onze afspraak op 27 augustus, 15:00. We zien je graag dan.”

Ik neem plaats in de licht comfortabele bank. Rubber en plastic, gemaakt op duurzaamheid, niet op comfort. Er bekruipt me een onwennig gevoel en het wordt mij al gauw duidelijk: ik voel me niet op mijn gemak.

Als de secretaresse vluchtig naar haar balie loopt en mij kort en ingetogen begroet wordt mijn nervositeit er niet beter op. Had me dan een kopje koffie aangeboden denk ik nog, maar dat mag natuurlijk niet, dat veroorzaakt natuurlijk tandplak. Een grote teleurstelling.

Als ik op de stoel lig begint mijn tandarts me te verhoren. Ik ben hier niet aan toe, ik heb helemaal geen zin om me te moeten verantwoorden. “Heb je nog gestokerd?” wordt er mij gevraagd terwijl ze met allerlei haakjes in mijn mond aan het wroeten is alsof mijn mond een wc is die verstopt zit. Alsof ik godverdomme niets beter te doen heb dan stokeren.

Je bent helemaal geen arts denk ik nog. Het idee van een arts is dat als ik de arts bezoek, hij mij behandeld en het probleem helpt op te lossen. Het idee van een arts is niet dat voor ik het tribunaal van mondhygiëne bezoek ik eerst uitgehoord wordt door de officier van justitie onder opdracht van het Ministerie van Tandplak.

“Poets je al elektrisch?” vroeg ze me. Haat, irritatie, agressie, alles gierde door mijn lichaam. Ik voelde dat er een ader op de rechterkant van mijn voorhoofd harder begon te kloppen. “Dan kun je veel beter je verstandkiezen poetsen en beter je tandplak tegen gaan” Deze ader. Werd. Steeds. Een. Stukje. Groter.

Ik stond op en ging weg.

‘Vaarwel’,

De deur viel in het slot,

Tot ons weerziens.

Drankverhalen

Laatst is er een droom van mij uitgekomen. Dat was een heel aparte ervaring. Achteraf realiseerde ik me pas dat een van mijn dromen realiteit is geworden.

’s Nachts had ik namelijk gedroomd dat ik mijn prullenbak had vol gekotst. Die droom bleek al gauw werkelijk te zijn en ik was ook degene die de eer kreeg om mijn droom op te ruimen.

Dit was het begin van een ernstig probleem. Ik heb er veel moeite mee om het toe te geven, maar ik heb een drankprobleem.

Ik heb er namelijk geen geld meer voor.

Alcohol schept ideeën. Of deze ideeën altijd even verstandig zijn, valt te betwijfelen, maar zonder alcohol zouden er nooit 140 meter hoge driedimensionale driehoek gemaakt zijn. Wie bedenkt nou zoiets met een nuchter hoofd? Alcohol zorgt voor innovatie.

Alcohol is ook een geweldig excuus. Een geweldig excuus om honden van de buren uit te schelden en stoeptegels van dichtbij te inspecteren. 

Alcohol is dan ook de enige mogelijke verklaring dat je een dennenboon kunt het motorboaten of dat je een houten paaltje naast de weg zoent terwijl je naar je vrienden schreeuwt dat ze van jou is en niemand aan haar mag komen.

Alcohol schept een nieuwe realiteit. Driehoeken worden vierkanten en schuine grappen worden uitgevoerd.

Dus, ben je het zat om nooit seks te hebben? Heb je die eikel altijd al eens willen slaan? Of wil je ontsnappen aan je saaie burgerlijke leventje?

Zeg dan JA! tegen alcohol, en wij maken zelfs van die lelijke meid een 10!

LinkedIn

Toen ik 16 jaar oud was, vond ik een bijbaantje bij de Albert Heijn. Dit was een verantwoordelijk baantje. Ik was verantwoordelijk voor de doorloop van artikelen van de leverancier naar de klanten, en dit moest op een zeer representatieve wijze gebeurd worden, waarbij alle artikelen in perfecte omstandigheid in het zicht van de klant moest komen.

Ik was vakkenvuller.

Desalniettemin heb ik deze ervaring op mijn LinkedIn pagina staan. Want op LinkedIn denkt men niet in hokjes als ‘vakkenvuller’ of ‘afwasser’, maar ben ik ‘medewerker verkoopklaar, padhoofd pad 6 – wijnen en sappen specialist’ of ‘eindverantwoordelijke hygiëne porseleinwerken’.

Op LinkedIn wordt alles beter dan de werkelijkheid, net als met alcohol.
Mensen, banen en vacatures lijken plotseling een stuk interessanter, en niet alleen al omdat alles in het Engels geschreven is.

Bijna iedereen heeft ook wel een LinkedIn pagina, met het idee in hun achterhoofd dat “je er misschien wel een goede baan op na houdt”. Er is slechts een select clubje mensen dat ook werkelijk hun LinkedIn strak in de gaten houdt en helemaal up-to-date zijn.

En dit zijn ook de mensen die vaak verder geen flikker te doen hebben.

Studeren

Studeren is een belangrijke tijd in iemands leven. Als ervaringsdeskundige die veel in-field onderzoek heeft gedaan kan en ga ik een aantal adviezen geven voor elke aspirant student, zodat jij gelukkig door kan met je studentenperiode.

Seks

Kijk, wat vrouwen niet vaak begrijpen is dat wij mannen altijd denken dat als we in een andere plek bevinden, dat daar plotseling alles anders is en wij ontzettend veel succes zullen hebben met de vrouwen.

Dit kan zijn op vakantie in een SOA-oord als Albufeira, Lloret of Marmaris, of misschien in de Verenigde Staten, want daar komen immers alle ‘Girls Gone Wild’ filmpjes vandaan die je vroeger na 12en op TV zag, wat eigenlijk niet mocht. Het is eigenlijk een soort schuldig genot. Je droomt er van, maar de werkelijkheid is teleurstellender dan je had gehoopt.

Met studeren is dit niet anders. Prima, je woont misschien niet thuis meer, maar het is niet dat je nu plotseling vrouwen om je nek hebt hangen omdat je nu studeert. Want er zijn precies 331.423 studerende mannen die exact hetzelfde dachten.

Leg je er maar bij neer, je zal heus wel eens een scharreltje hebben, maar je seksuele fantasieën zal je waarschijnlijk nog steeds moeten botvieren op die vieze filmpjes op het internet van je.

Studenten zijn best wel oppervlakkig

Studenten worden in de maatschappij soms gezien als een heel diverse subgroep van de bevolking, maar in alle eerlijkheid zijn studenten best wel oppervlakkig en de meeste verkeren in principe in een voorstadium van het Vinex-gezinnetje met twee kinderen, een labrador en een Volvo.

Kijk, studenten zijn jonge mensen die zich aan het ontplooien zijn. Ze creëren een toekomstbeeld, leren zichzelf beter kennen en ontwikkelen een eigen filosofie.
Althans, dat is het idee. In werkelijkheid zijn ze vooral aan het zuipen, klagen ze over hun tentamenweek op Facebook(mits van toepassing) en kleden ze zich allemaal ongeveer hetzelfde zodat je weet “Hee! Dat is een student!”.

Vraag bijvoorbeeld een typische student van welke muziek hij houdt. Grote kans dat ze “Ik houd wel van techno” zeggen.
Tot een jaar geleden was techno deephouse, en daarvoor progressive house en zelfs voorafgaand aan progressive house was het electro house. Dit gaat zo terug tot 1920 toen swing jazz hét genre onder de hippe studenten was.
Zo kun je ze bijvoorbeeld ook vragen naar wat ze het liefst doen met uitgaan. Standaard krijg je iedere keer weer een gelijkwaardig antwoord: “Ik ga graag naar festivals”.
En nee, hier bedoelen ze geen Lowlands of Pinkpop mee, zelfs geen Zwarte Cross, maar dag feesten, die het in mijn ogen niet eens waard zijn om het label ‘festival’ te krijgen, maar beter omschreven kunnen worden als ‘Facebook evenementen’ aangezien ze altijd hun aanwezigheid aanvinken zodat alle andere studenten, die precies hetzelfde doen, weten dat zij ook op dit evenement zullen zijn. De enige reden dat ze festivals heten is omdat het op deze manier een stuk exclusiever klinkt dan een ‘feest’. Dit zijn het type feestjes waar studenten naar toe gaan in hun skinny jeans met een wayfarer zonnebril voor hun ogen en met een pet achterstevoren om daar een pilletje te nemen en vervolgens de hele avond gekke dansjes, die op dat moment populair zijn, te doen.

Eigenlijk doen ze niet eens zulke dansjes. In studententaal heet dit ‘dansjes wagen’.
Het is best gek om een dansje te ‘wagen’. Het suggereert dat ze een poging doen tot een dansje, zonder te weten of het een succes zal worden. Het is suggereren dat je een uitvoering van de Weense Wals gaat doen zonder het ooit te hebben geoefend. Dat het zelfvertrouwen zal dalen als het dansje niet aanslaat en mensen hun raar zullen aankijken.

Studentenverenigingen zijn best wel apart

Als je als student gaat wonen in een compleet nieuwe stad waar je niemand kent, dan kan ik het best wel begrijpen dat je van te voren weet dat je lid gaat worden van een studentenvereniging. Doe je het om een andere reden, zoals puur voor gezelligheid gaan, is dat ook prima.

Het collectief ‘studentenvereniging’ is gewoon een beetje gek. Als ze bij elkaar komen gaan ze van die rare dingen doen. Dan gaan ze heel veel zuipen en liedjes zingen, en als je daar dan niet bij bent, dan ben je een knor. Zingen mensen liedjes in een andere gelegenheid waarbij ze ook heel veel drinken zijn, maar niet op hun avondje van liedjes zingen en zuipen was, dan ben je alsnog een knor.
Of op een willekeurige doordeweekse dag gaan ze allemaal heel net gekleed met colberts en stropdassen naar een donkere bovenkamer die ze de ‘sociëteit’ noemen en de volgende dag dragen ze niets anders dan trainingsbroeken en ruime vesten met petjes om zo hun haar niet te hoeven doen.
En ze vormen jaarclubs met aparte namen zoals ‘Bounce’ of ‘Chita’, en maken groepsfoto’s waarbij de vrouwen plotseling last van hun knieën krijgen want ze zakken erdoorheen zodra de foto gemaakt wordt.
En dan gaan ze in de kroeg liedjes aanvragen voor een vriendin, die Rosanne heet ofzo, en vragen ze om het nummertje ‘Roos heeft zoveel dingen aan haar hoofd’ om die vervolgens schouder aan schouder keihard mee te gaan schreeuwen.

Maar in alle eerlijkheid vind ik de ‘hoge figuren’ in die hiërarchie van studentenverenigingen nog wel het vreemdst.
Jongens en meiden die in hun leven niet anders hebben gezien dan hun ouderlijk huis, de hockeyvereniging en de middelbare school en nog nooit een stuk literatuur hebben opengeslagen die mij vertellen hoe de wereld in elkaar zit.
Juist.